En dan ben je kanjer van de week

Nu ben ik oprecht trots. Kanjer van de week in de MooiSchijndel krant. Dit is leuk! Ik heb geleerd altijd hard te werken en bescheiden te blijven en ook nu denkt een stemmetje in mij: maar er zijn toch zo veel andere kanjers! Maar nee, ik geef mezelf een schouderklopje. Want ik heb naar mezelf geluisterd toen ik het idee kreeg. Ik heb mezelf in mijn leven de vaardigheden aangeleerd om het te kunnen uitvoeren. Ik ben hard aan het werk om het mooie project tot uitvoering te brengen. Dus ja, deze neem ik in volle dankbaarheid aan! DANK JE WEL!!!!!

Maar… zonder jullie enthousiaste reacties en mooie hartjes was het natuurlijk niet zo’n mooi project geworden.

Er wordt wel eens gevraagd. Hoe kom je erop? Nou, misschien is het leuk om daar iets over te vertellen. Zoals jullie in het blog “over de kunstenares” konden lezen ben in creatief, technisch, gevoelig, organisatorisch en houd ik van mensen en verbinding. Veel eigenschappen dus, soms handig en soms verwarrend en soms, raken al die hersenkronkels elkaar en komt er een idee uit.

Ik weet het nog goed. We zaten een maand in lockdown en het werd weer verlengd. We hoorden vanuit ons huis in Wijbosch de ambulances af en aan rijden naar Uden en de trauma helikopter kwam zowat dagelijks over. Inmiddels werkten we allemaal thuis, de kinderen zijn thuis en op het nieuws zie je rampscenario’s van overvolle IC’s. Erg aangrijpend. Ik kan daar niet zo goed tegen, de tranen staan me dan in de ogen en het praktisch mens in mij wil dan iets doen, meehelpen, iets aanpakken. Ik begon te denken wat ik zou kunnen doen. Ik ben geen verzorgend iemand (in de zin van verpleegsters capaciteiten), bovendien, hoe zou ik dat combineren met mijn baan en gezin? Ik kon mondkapjes gaan naaien (maar daar was de vrouw van min baas al mee begonnen met 300 vrijwilligsters, dus mijn uurtjes vanuit thuis zouden geen zoden aan de dijk zetten). Ik dacht: wat kan ik doen, wat past bij mij, waar kan ik al mijn capaciteiten bij gebruiken en toch in deze tijd iets betekenen?

Studio Hooi lag stil, die tijd had ik dus over. Ik heb klei, ik heb keramiek, misschien een kunstwerk maken? Maar de mensen dan, hoe deel ik dit met de mensen? Toen kreeg ik bericht dat Marja, mijn voormalig keramiek lerares, en haar man corona hadden. Ik heb haar ooit eens meegeholpen met een tegeltjes project in Odendael waarbij iedereen een tegeltjes kon maken van klei. Dat hangt nu bij de ingang. Het ging al door mijn hoofd om zoiets gezamenlijk te maken, misschien met de straat.

Er kwamen steeds meer berichten en appjes van de buurt en school. Er werd hulp aangeboden en troost. Er kwamen berichten van corona in Laverhof, ouderen die binnen moesten blijven en geen bezoek mochten ontvangen, vrijwilligers die ze gingen bellen om toch enigszins de eenzaamheid te verlichten. Al die emoties! Daar word je toch gek van!? Kunst, daarin kan je je emoties kwijt. Ja, ik kan mensen een tegeltje laten kleien, nee, een hartje, want we hebben hart voor mekaar. En waarom alleen met de straat? Waarom niet met het hele dorp?

Een hartjesproject dus, met het hele dorp. Wat had ik nu weer bedacht! Ik wist…. dat wordt veel werk. Er kunnen er 20 mee doen maar er kunnen er ook 600 mee doen. Ik werk, heb een gezin, we zitten in een verbouwing. Zou mijn man dit wel leuk vinden… Ik heb hem dus uitgelegd wat voor idee ik had en dat het gewoon te leuk is om niet te doen. Dat ik er ontzettend spijt van zou krijgen om er niks mee te doen… En ik mocht.

En het is prachtig gelopen! Op een of andere manier had ik er ook echt vertrouwen in. Het zijn al bij al zo’n 160 hartjes geworden, een mooi aantal dat ik zelf kon verwerken, zou het meer worden, dan zou ik wel een oproep tot hulp doen. De uitvoering wist ik nog niet, ik dacht eerst aan een muur met hartjes maar ik vond geen muur. Toen kwam het idee van de panelen, praktisch goed uitvoerbaar. Waar zetten we de panelen? Ik heb vroeger in Sint-Oedenrode de kunstroute “Kunstinrooi”georganiseerd dus ergens in mijn hersens kwam dat weer bovendrijven. Zouden de mensen het leuk vinden om een panel in hun tuin te hebben staan zodat iedereen er langs kan wandelen? Ja, dat wilden ze wel! Het materiaal? Ik had nog sloophout van de verbouwing maar gelukkig werd ik getipt dat ik bij de gemeente subsidie kon aanvragen via het leefbaarheidsbudget. Zo kom ik voor het hout en de benodigdheden uit de kosten!

Dus nu ben ik halverwege de panelen en alsof het zo zou moeten zijn: voor de zomervakantie komt alles af!

Dus degene die mij voorgedragen heeft voor de kanjer van de week. Ontzettend bedankt.

Ik ben dan geen zorg-held of mondpakjes producent maar ik ben blij dat ik op deze manier Wijbosch de komende maanden een beetje mooier mag maken.

Petra.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s